บางมุมของชีวิต ถ้ามองให้เป็นเรื่องน่าขำซะ ก็จะได้ไม่ต้องไปซีเรียสกับมัน

เมื่อเดือนที่แล้วผมยังมีใครบางคนที่คล้ายๆ จะเรียกว่าแฟนอยู่เลย

แล้ววันนึงเค้าก็หายไป

ที่น่าขำก็คือ นี่ก็คนที่สามแล้วสินะ ไม่รู้ว่าเพราะเราเข้ากันไม่ได้ เค้าดีเกินไป เราเลวเกินไป เค้าไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิมแล้ว บลา บลา บลา

แต่ที่แน่ๆ คือเค้าหายไป หายไปแบบว่าเงียบหายไป

อย่างน้อยการเงียบหายไปก็มีข้อดีในตัวมันเอง

ไม่ต้องมีคำพูดทำร้ายจิตใจ ไม่ต้องมีการเห็นหน้ากันครั้งสุดท้ายแบบกระอักกระอ่วน แค่วันนึงก็หายไปเหมือนเหตุการณ์ทั้งหมดไม่เคยได้เกิดขึ้น เหมือนไม่เคยมี "เรา" มาตั้งแต่แรกแล้ว

ที่ผมเคยสงสัยว่า เป็น "ผม" เอง ที่ไม่เหมาะกับการมีแฟนรึเปล่า การเปลี่ยนสถานะ ลึกๆ แล้วมันก็เจ็บอยู่เหมือนกัน แต่ทำไงได้ในเมื่อเค้าเลือกจะเงียบหายไป

อาทิตย์ที่สามเดินทางถึงอย่างเงียบสงบ อีกไม่นานผมคงชิน

ความรู้สึกที่ว่า "ไม่เอาอีกแล้ว ไม่อยากมีแฟนแล้ว" มันกลับมาอีกแล้ว

อยู่คนเดียวก็ดีเหมือนกัน ที่ผ่านมามันก็แค่ฝันไป

ballster ™
20 ส.ค. 2010 เวลา 23:23 น.