จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตอนเริ่มย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้เมื่อห้าปีที่แล้ว

แค่เนื้อที่หลังรถกระบะสองรอบก็ไม่ของของเต็กเหลืออยู่ในบ้านอีก

ห้องนอนเต็กว่างเปล่าและผมก็พอใจที่จะเปิดประตูค้างไว้แบบนั้น

ในห้องน้ำชั้นล่างไม่มีอะไรที่เป็นของเต็กเหลืออยู่

กองหนังสือสมัยเรียนโทที่เคยกองอยู่บนโต๊ะก็ไม่มีอีกแล้ว

ภาพคุ้นตาที่เห็นเต็กนั่งดูทีวีที่ชั้นล่างก็คงไม่มีอีกต่อไป

เหลือแค่แก้วน้ำกับของอีกนิดหน่อยที่พอจะยืนยันได้ว่าครั้งนึกเต็กเคยอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้

สามปีที่อยู่หอด้วยกัน กับอีกห้าปีครึ่งที่ย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ด้วยกัน ผมมักจะฝากเต็กซื้อของเสมอเวลาที่เต็กไปทำงานที่ญี่ปุ่น

ผมรับรู้เรื่องราวของเต็กผ่านทางแม่ติ๋วเสมอ (แสรดดด ก็ไม่รู้จะคุยไรนี่หว่า)

คนอยู่กันมาตั้งนาน อย่างน้อยก็อดใจหายไม่ได้เนอะ

ต่อไปก็ไม่มีใครปิดประตูบ้านเสียงดัง ไม่มีเสียงปิดตู้เย็น ไม่มีเสียงโทรทัศน์จากชั้นล่าง ไม่มีใครแย่งราวตากผ้า ไม่มีใครแย่งช่องในตู้เย็น  ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนคนอกหักแฮะ ^^'

ตอนนี้ก็วางแผนสำหรับห้องนอนเล็กว่าจะทาสีใหม่ ซื้อตู้ซักใบไว้เก็บประเป๋า เป้ คงย้ายของบางอย่างไปอยู่ห้องนั้นบ้าง หรือไม่ก็ปล่อยให้ว่างไว้แบบนั้นจนกว่าน้องเอิร์ทจะย้ายมาเรียนกรุงเทพ

"ฝากบอกพ่อกับแม่ด้วยว่าเต็กย้ายไปอยู่ซอย 28 นะ"

"โชคดีนะเต็ก"

บ่อยครั้งที่ผมอยู่บ้านคนเดียว แต่นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบสิบปีที่รู้สึกว่าตัวเองอยู่คนเดียวจริงๆ

เริ่มต้นกันใหม่เนอะ ^^

ballster ™
4 ก.ค. 2552 เวลา 19:47 น.